Magnets! Review De eerlijkheid gebiedt ons te vermelden dat ook bassiste Kim Clarke zelf een eigen, overigens steengoed, jazzkwartet heeft, dat luistert naar de naam Magnets!. N.a.v. het optreden van Defunkt op Jazz Middelheim overhandigde zij ons wat voorlopig nog als een demo-cd wordt verdeeld, maar hopelijk weldra in de handel verkrijgbaar zal zijn. De muziek van Magnets!, verder bestaande uit sopranist en co-leader Rob Scheps (cfr. Medeski, Martin & Wood en Gil Evans), pianist-toetsenman George Mitchell (zie ook Sonny Stitt, Diana Ross en Leroy Vinnegar) en drummer-toetsenman-vocalist Ronnie Burrage (Defunkt, McCoy Tyner, Woody Shaw), valt het best te omschrijven als een fijne, evenwichtige mix van jazz, fusion, soul, R&B en funk. Dat Kim Clarke even makkelijk van elektrische naar contrabas overschakelt als een Belg van zonnebril naar regenscherm, hebben een aantal Jazz Middelheimbezoekers kunnen ondervinden tijdens de late jams in de Singel. Op de jazzy openingstrack 'Visiting Royalty', van de hand van Scheps, is dit ook duidelijk te horen. Op 'You Can Call', het enige gezongen nummer op deze cd, kruipt Burrage, tevens ook de componist ervan, vocaalgewijs in de huid van Napoleon Murphy Brock zoals u deze destijds kon bewonderen op Zappa's 'Roxy & Elsewhere' (het nummer doet vooral aan 'Village of the Sun' denken), op een jazzfunky achtergrond van fijne sopraansaxlyriek, zwevend over krachtige drumpartijen groovy baslijnen. In de door Clarke geschreven nummers ('Heart Ascends' en 'Too Much Fun') stijgt het vettige funkgehalte vaak tot ongekende hoogten. De sites http://kimclarke.8m.com en magnets.8m.net zullen u ongetwijfeld alle geheimen onthullen van dit fijne gezelschap. Jempi Samyn

If you know the musician(s), it makes for more excitement when you listen to the music. Kim Clarke is a premiere bassist who's paid her proverbial dues. She doesn't do what she doesn't want to do. So, her decision to join these Portland musicians had to be based upon love. It's evident in the music, popping with energized funk. The mellow tones were just what the doctor ordered for me, today, mellow like Coltrane, present and alive. Dun dun, clack, dun, dun, clack. This music sits on your ear like a sweet kiss and remains there long after it's stopped playing. Dun, dun, clack, ba doo ba dillia doo ba dee doo da. Swingessentially funky, smoothe like a waterfall!

Zunächstmal ist zu erwähnen, dass der Sound sehr trocken und warm ist. Man fühlt sich als wäre man direkt vor Ort in einer Bar und es fehlt eigentlich nur noch, dass man den Musikern ein wenig auf die Finger schauen kann. Speziell der Song "Kurasawa" ist sehr eigenwillig und experimentierfreudig. Das gesamte Album besticht durch drive und tollen Solis und Rhythmuswechsel. Kim Clarke kennen die meisten nur von den großartigen "Defunkt" - Hier hört man eine Kim, die ihren eigenen Stempel verewigt hat!