Rond 2004 was David Munyon er behoorlijk slechts aan toe. Hij sleet zijn dagen in een uitgewoonde camper in Alabama, gelovend in de Heer’s genade. Zijn carrière stond nagenoeg stil, evenals de waardering voor zijn werk, die slechts door een handjevol fans werd gedragen. Munyon’s wereldvreemd en onvoorspelbaar gedrag droegen al helemaal niet bij tot het gewenste succes. Sterallures zijn hem volledig vreemd, het was eerder zijn gebrek aan vertrouwen in de muziekbusiness die hem hadden geïsoleerd. Toen hij op het punt stond naar Europe te komen voor zijn World Love Tour bracht hij de organisatie weer redelijk in verwarring door telefonisch aan te geven dat hij zichzelf een Hare Krishna kapsel had aangemeten. Grapje bleek, maar ja, zulk markant gedrag kan consequenties hebben. Na zijn World Love Tour is Munyon niet meer terug in Alabama geraakt, om de simpele reden dat hij zijn vliegticket was kwijtgeraakt. Godzijdank hebben zijn vrienden uit Heidelberg hem behoed voor een terugval, en tijd genomen om zijn zelfvertrouwen verder te herstellen, en de structuur aangebracht die noodzakelijk was. Munyon had in de jaren 90 voor Glitterhouse en Stockfish Records al diverse briljante albums gemaakt, maar zijn zelf uitgebrachte album “2 Billion Banjo’s; blues songs for Eric Burdon” ervoer ik persoonlijk als zijn absolute hoogtepunt. Munyon had paradoxaal genoeg (ondanks dat zwartgallige jaar 2004) zijn zelfvertrouwen enigszins herwonnen. Ondanks de summiere middelen waarmee dit album tot stand is gekomen is dit album in de eerste plaats een resultaat van de veerkracht van deze man, artistieke en mentaal. Nu ligt dan “Some Songs for Mary” in de schappen. De werkelijk schitterende hoes laat een onbezorgde Munyon zien uit het jaar 1971; 3 jonge jongens klaar om de wereld te ontdekken. Helaas keert in dit jaar zijn leven op een ingrijpende wijze, want het was het jaar waarin zijn moeder Lola Mae tragisch verongelukte, het jaar waarin hij afgleed in de alcohol. Hij trachtte zijn verdriet te verwerken, en melde zich vrijwillig voor Vietnam, het lot besliste echter dat hij in Duitsland gelegerd werd. Dit nieuwe album brengt een frisse Munyon, en bevat een aantal zeer gevoelige nummers zoals alleen hij ze kan maken. Ik denk dat David Munyon eindelijk de kracht heeft gevonden om af te rekenen met het intense verdriet uit dat tragische jaar 1971. Deze gevoelige man is niet onbeschadigd gebleven, maar enorm hersteld. “Some Songs for Lola Mae” zoals de titel wat mij betreft ook had kunnen luiden, is een uitmuntende cd.
                            Read more...
                        

                            
The original album cover shows David at the age of 17 standing together by a car with his friends Bud Wyatt and Charlie Sykes, at his parents gas station, in Brandon, Florida in 1971. David said: "The car is Bud's one, a 1957 Chevy Nomad, that we drove to Hollywood when I was suppose to be a Movie Star." Unfortunately he didn’t made it becoming a famous Hollywood Star, but again good to hear that he made it becoming a genius Singer-Songwriter! After the legendary 1996 "Acrylic Teepees" album, this new one is finally another, long awaited Band CD with so many different and good musicians involved. The world-famous Pedal steel guitar player BJ Cole for example plays on several tracks, which all shows so many musical styles and varieties, somewhere between Folk, Pop and Rock. "Grace" comes as a real, driving Rocker which I never have heard before from David Munyon. As usual not to be missed are some beautiful Love-Songs like "A natural charm" and "Let’s dance the night away". Or the wonderful melancholy "Rolling up the windows in the rain", which impressed me already deeply, when I’ve heard David playing it on a concert some years ago. The touching lines of "Souls of Africa" are very personal and with eight minutes running time not only the longest track on the album, but also David’s magnificent Song-Message for the children of the wars in Africa. My particular personal highlight is "Walking in the storm", which gives me always the creeps, since the first time I’ve listened to it. The chorus of that one was sung together with the fine female voice of Dagmar Wirtz – a fitting contrast to David’s deep sounding voice. Not just the well choice of Songs and music made the CD really worth to buy: The pretty nice artwork and the 18 pages booklet, with the original lyrics straight from David’s big Songbook, is another reason why!
                            Read more...